ای ایران ای مرز پرگوهر

می گوید : ول کنید آن کشور لعنتی را که هرچی زور میزنید باز هم اندر خم یک کوچه اید بابا بیاین اینجا ببینین زندگی چه معنایی دارد ! شماها راحت زندگی نکردین نمیدونین چه مزه ای میده! به فکر آینده دخترک باش می خواهد آنجا چه شود نهایت قضیه می خواهد یکی لنگه خودتان شود ! 

می گویم : نمی توانم ! اینجا را دوست دارم

می گوید: میفهمی چه می گویی؟ چی رو دوست داری؟ بی پولی شو؟ عدم امنیتشو؟

می گویم : نه من هم میفهمم اینجا خیلی چیزها نیست ولی اینجا خانواده هایمان هست .اینجا ریشه هایمان هست .اینجا اصالتمان هست .من دوست ندارم به من به چشم طفیلی نگاه کنند!

میگوید : اینجا وقتی احساس می کنی هرچه میخواهی می توانی با کمی زحمت بهش برسی دیگه یادت میره خارجی هستی .وقتی احساس کنی بچه ات آرامش دارد همه چیز حل می شود

می گویم: بچه ام نیاز به حس خانواده داشتن را بیشتر حس می کند میخواهم بچه هام را ایرانی بار بیاورم با تمام احساسات قشنگ ایرانی بودن می خواهم وقتی بزرگ شد سردرگم نماند که کیست

می گوید:ول کنین این اداها را وقتی بچه ات اصل زندگی اش زیر سئوال است احساسات قشنگ به چه دردش می خورد؟

می گویم: نمیدانم شاید اشتباه می کنم ولی من هنوز با جدیت به دخترکم یاد می دهم ایرانی بودن برتر بودن است !هنوز یادش می دهم وقتی پرچم ایران را میبیند وقتی سرود ایران را می شنود سرپا بایستد و دستش را روی قلبش بگذارد

می گوید: هنوز در توهمی

می گویم :شاید ولی اگر بزرگ شد نمی گوید چرا جای من تصمیم گرفتید ؟ من نمی دانم متعلق به کجا هستم ایرانی ام؟اروپایی ام ؟ و .... هروقت بزرگ شد خودش می داند به کجا تعلق دارد و انتخابش می کند

می گوید : خلاصه از ما گفتن و از شما نشنیدن

می گویم :قول می دهم برای تفریح هم شده یک زمانی بیاییم پیشتان 

می گوید : ما منتظریم

من هم منتظرم ! منتظرم روزی کشورم جایی بشود که همه آرزوی زندگی کردن در آن را داشته باشند 

/ 12 نظر / 20 بازدید
نمایش نظرات قبلی
آفرین

وآن روز خیلی نزدیک است...

لیلا

هر چند خودم چندسالی می شه که حس وطن دوستی ندارم و حتی با دیدن مدال گرفتن ورزشکارها هم احساس غرور ملی نکردم، اما قبول دارم که خیلی ها هستند که هنوز ایران رو دوست دارند فقط اینو می خواستم بگم که ایرانی بودن برتر بودن نیست، آلمانی بودن، آمریکایی بودن، ... هیچ کدوم برتر بودن نیست. اون چیزی که آدم خودش به دست میاره باید مایه مباهات آدم باشه. امیدوارم همیشه موفق باشی و با اینکه خودم دارم تلاش می کنم از ایران برم، امیدوارم یه روزی این کشور جایی بشه که همه ایرانی ها برگردند به کشورشون، به همین جایی که مال خودشونه و می دونم یه روزی می شه بالاخره، حتی اگه اون روز ما نباشیم

jinus

shayd in famile shoma az inha hastan ke kar nemikonana va maliaat nemidahand, ma ke yel alam kaar mikonim va yek alam maliaat midahim aslan in shekli harf nemizanim. inja zendeghi mesle iran sakhtihaye khodesh ra dare. hich chiz inja moft nist. taze doori az khanevade ham ast. albate man kheili az in iraniha ra soragh daram ke hazeran ba poolhaye komake dolathaye inja zendeghi konanad va pozesh ra be shomaha ke dar iran zendeghi mikonid bedahand.

رودابه ایرانی

من هم منتظرم...

sanaz

متاسفم که اون روز رو نمیبینیم.نه ما نه حتی نوه های ما

مامان دیبا و پرند

سلام دوستم تنها برای دیدن خوب است و بس.[قلب]یادت باشه که هیچ کجا مثل خونه ادم نمیشه.

بخرش

دل خوش سیری چند؟ فکر می کنن اونور آب ارزونتره!! نه بابا. دل خوش همه جا گرونه. حداقل اینجا باید ریال بپردازیم بابتش!!!! یا اینطور خیال می کنیم[چشمک]

به امید ان روز

مهناز

من بعنوان کسی که برای مدتی زندگی تو خارج از ایران رو تجربه کرده، دقیقاً با دیدگاه شما موافقم.