من و دلنوشته هام

من غر نميزنم
نویسنده : آي تك - ساعت ٢:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۸/۱٩
 

كاش ميشد هميشه آدم مثبت فكر كنه نه ؟

 

كاش ميشد فقط به غصه هاي زندگي فكر نكرد نه؟

 

ميدونم سخته . خيلي هم سخته . ولي دارم با خودم اين موضوع رو تمرين ميكنم . فكر كنم خيلي هم موفق بودم.

 

هر جا ميري يا دارند راجع به سهميه بندي بنزين حرف ميزنن يا دارن راجع به قيمت نجومي مسكن و گوشت و هزار تا كوفت ديگه حرف ميزنن . يا اينكه دارن به دولت و رؤساش فحش ميدن و نفرين ميكنن. يا دارن كانالهاي اون ور آبي رو نگاه ميكنن و قاطي ميكنن .

 

ميدونم اينا درد بزرگيه. ميدونم هممون داريم زجر ميكشيم ولي آيا با غصه خوردن و چه كنم چه كنم رفع ميشه؟

 

هنوز راه مبارزه رو پيدا نكردم شايدم كامل پيداش نكردم فقط و فقط اينو ميدونم كه بايد اميد داشته باشيم . چيزهاي خوب زندگي رو هم ببينيم .

 

خيلي حرص ميخورم وقتي ميبينم كه مردم تو بدبختي زندگي ميكنن ولي بيشتر از اين حرص ميخورم كه اوقات خودشون رو هم تلخ ميكنن .

 

ميدونم الان خيلي هاتون ميگين اين ديگه چه دل خجسته اي داره يا اينكه چقدر نفست از جاي گرم بلند ميشه . نه والله منم خيلي سختي ها ميكشم منم سختمه وقتي ميخوام يه خريد كوچولو براي خونه ام بكنم يا اينكه قسطم رو پرداخت كنم كلي بايد به خودم سختي بهم تا بتونم اين كاررو بكنم ولي يه موقعهايي لازمه به چيزهاي خوب زندگيم هم نگاه كنم .

 

به اين نگاه كنم كه يه زندگي آروم ، يه بچه سالم ، يه همسر خوب ، يه سقف بالاي سر ، يه پدر و مادر خوب ، يه شغل مقبول و و و و

 

من نه سياسي ام نه ميخوام سياسي حرف بزنم نه از سياست خوشم مياد ولي از اينكه هميشه ناله كنيم و غر بزنيم بد مياد . قبول دارم كه خيلي داره بهمون سخت ميگذره . ميدونم كه تحت فشاريم . ميدونم كه جوونهاي ايراني خيلي در حقشون اجحاف ميشه . ميدونم كه نميتونم هر كلاسي كه دلم بخواد دخترم رو ثبت نام كنم چون يا پول ندارم يا امكان بردنش رو بخاطر ترافيك ندارم يا اون كلاسي كه ميخوام ندارن يا يا يا يا

 

اين موضوع در مورد خودم و اطرافيانم هم هست ولي آيا چون نميشه بايد زانوي غم بغل كرد ؟ ميدونم هرروز داره بدتر ميشه ولي فعلا اينه ديگه من كه اصلا نميتونم تصور كنم كه با اين قضيه مبارزه كنم شايد اين ضعف من باشه ولي در اين جور مواقع سعي ميكنم كه به جنبه هاي خوب فكر كنم يعني در واقع دارم سعي ميكنم .

 

اصلا اصلا هم نميتونم به اين فكر كنم كه براي فرار از اين مشكلات برم يه كشور ديگه ( البته هر كسي يه اعتقادي داره من توهين به كسي نميكنم ) من ايراني ام شايد نتونم مشكلاتم رو توي اين مملكت حل كنم ولي ميدونم كه اگه برم دلم براي كوچه خيابونهاي اينجا ، براي خانواده ام ، براي دوستام ، براي بقال سر كوچه و و و تنگ ميشه من آدمش نيستم ميدونم .

 

كاش ميتونستم اين حس رو توي خودم تقويت كنم .

 

كاش ميتونستم اين حس رو توي خودم حفظ كنم .

 

كاش يه روزي همه مشكلاتمون حل بشه.

 

 يعني ميشه؟