من و دلنوشته هام

گوش کن
نویسنده : آي تك - ساعت ۱۱:٥۳ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/٤/۳۱
 

هیچوقت توی زندگیم آدم نمک نشناسی نبودم , میفهمم اگر کسی یه لطفی در حقم میکنه وظیفه اش نبوده , میفهمم اگه کاری برام انجام میده دوستم داشته نه اینکه باید اون کار رو میکرده .

در مقابلش آدمی هستم که اگه لطفی در حق کسی بکنم هی نمی کوبونمش تو سرش , هی بهش یادآوری نمی کنم که ببین من اینهمه در حقت لطف کردم ؟ پس تکریمم کن دیگه !

وقتی هم احساس کنم که کسی به کمک نیاز داره تا جائیکه بتونم ( نه اینکه برای رفع مشکلش خودکشی کنم که بعدا دلم بسوزه) کمکش می کنم ولی چون این کمک رو دلم خواسته در حقش کردم نه که زوری باشه ,منتی ندارم سرش هیچوقتم به روی طرف نمیارم.

اینا رو گفتم که بگم زمان هایی هست که وقتی لطف مکرر در حق کسی می کنی طرف مقابلت ممکنه بذاره به حساب وظیفه ات , فکر کنه واقعا اینقدر مهم هست که تو برات مایه افتخاره که بهش کمک کنی.

نه آقا جان ,! دوره این چیزها گذشته آدمها اینقدر خودشون گرفتاری دارند که نمی تونن بشینن به این فکر کنن که تو فکر میکنی خیلی مهمی و مایه مباهاته منه که بهت کمک کنم و اصلا من باید برم پز بدم که به تو رسیدم آخه می دونی کلی کلاس من بالا میره وقتی تو را به راه مزاحم زندگی من میشی !

نمی خوام آقا این افتخار رو نمی خوام ! دیگه تلاشهای من رو برای ساختن زندگیم که نمی تونی زیر سئوال ببری که؟ تا جائی سکوت می کنم که احساس نکنم حرفات ,تلاشهای شبانه روزی من رو برای کسب اعتبار زیر سئوال ببره .

من یه خردادی ام ! میدونی که ! همونقدر که سکوت می کنم و میذارم ازم سواری بگیری به همون نسبت هم اگه احساس کنم داری اعتبار کاری من رو خدشه دار میکنی از خجالتت در میام! پس حواستو جمع کن !