من و دلنوشته هام

رویای شیرین
نویسنده : آي تك - ساعت ۱٠:٠٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٢/۱٥
 

آدم رویایی نبودم هیچوقت نبوده ام ولی چند وقتیه که این حالت داره تو وجودم شکل میگیره ،قبل تر ها از رویایی بودن حس خوبی بهم دست نمی داد راستش احساسم این بود که آدمهایی که الکی خوشن یا نه یه تخته شون کمه این حالت رو بیشتر دارن

الان میبینم نه اصلا اینجوری نیست شاید الان فکر میکنم آدمهایی اینجورین که در وهله اول خواستن با رویا سازی از واقعیات  زندگیشون فرار کنن و این قضیه وقتی چند بار تکرار شد میره توی خون شون و حتی وقتی گرفتاری خاصی هم درگیرشون نکرده ناخودآگاه رویاپردازی میکنن و این میشه جزوی از شخصیتشون .

حالا این رویاپردازی میتونه جوانب مختلفی داشته باشه که بستگی به شرایط روحی آدم تو اون زمان داره.

جالبه که حتی توی رویاهای ذهنی ام هم هیچ خوشیی رو فقط برای خودم نمیخوام این هم خوبه هم بد ،خوبه چون هیچ چیز خوبی رو فقط برای خودت نمیخوای،بده چون بابا این دیگه رویای ذهن خودته میتونی کمی خودخواه باشی تا از این حست هم لذت ببری

رویاهای این روزهای منم هم به تنهایی جوانب مختلفی داره ولی وقتی به عمقشون فکر میکنم از تک تک شون یه حس خوبی میدوه زیر پوستم یه حس شاد بودن ،یه حس مفید بودن،یه حس مهربون بودن