من و دلنوشته هام

تقدیم به دوست داران ایران
نویسنده : آي تك - ساعت ۸:٢٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/٩/٢
 

این خاک قشنگ است ولی خانه من نیست       

                                 این خاک چه زیباست ولی خاک وطن نیست

آن دختر چشم آبی گیسوی طلایی

                                 طناز سیه چشم چو معشوقه من نیست

آن کشور نو آن وطن دانش و صنعت   

                                هرگز به دل انگیزی ایران کهن نیست

در مشهد و یزد و قم و سمنان و لرستان

                                لطفی است که در کلگری و نیس و پکن نیست

در دامن بحر خزر و ساحل گیلان موجی است

                                که در ساحل دریای عدن نیست

در پیکر گلهای دلاویز شمیران

                                عطری است که در نافه آهوی ختن نیست

آواره ام و خسته و سرگشته و حیران

                                 هرجا که روم هیچ کجا خانه من نیست

آوارگی و خانه به دوشی چه بلایست          

                                 دردی است که همتاش در این دیر کهن نیست

من بهر که خوانم غزل سعدی و حافظ

                                 در شهر غریبی که در اوفهم سخن نیست

هرکس زند طعنه به ایرانی و ایران

                                بی شبهه که مغزش به سر و روح به تن نیست

پاریس قشنگ است ولی نیست چو تهران

                                لندن به دلاویزی شیراز کهن نیست

هرچند که سرسبز بود دامنه آلپ

                                چون دامن البرز پر از چین و شکن نیست

این کوه بلند است ولی نیست دماوند

                                 این رود چه زیباست ولی رود تجن نیست

این شهر عظیم است ولی شهر غریب است

                                 این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست

 

 

 

 

پ.ن:نمی دونم شاعر این شعر زیبا کیه ولی هرکی هست دست مریزاد که حرف دل من یکی رو که زده ، میدونم حرف دل خیلی ها هم میتونه باشه .